Home / OPINION / MEXHITI
loading...
Kadri Kadiu
Kadri Kadiu

MEXHITI

MEXHITI

Ishte një e djelë e marsit 1984. Në shkallë Rrethi ishte shpallur ditë aksioni për hapje tokash të reja. Për Kooperativën e Bërzhitës së Tiranës, si Kryetar që isha, kisha ngritur Shtabin e Aksionit dhe kishim përcaktuar tre fronte pune në fshatrat Dobresh, Pëllumbas dhe Mushqeta. Për secilin front pune kisha ndarë dhe anëtarët e Shtabit. Në Dobresh përgjegjës kisha lënë Kryeagronomin e Kooperativës Tom Tuholli, në Pëllumbas Shefin e Furnizimit Shefik Bana dhe në Mushqeta Zooteknikun Bekim Çumani. Unë me Shefin e Kuadrit, Naim Meta, do të lëviznim në të tre frontet. Sekretarit të Byrosë së Kooperativës, Mexhitit, meqenëse nuk e kisha nën yqmën time, i thashë se mund të shkonte ku të dëshironte por i rekomandova që të rrinte në Dobresh pasi e kishte më afër dhe gjithashtu kisha parasysh se me Kryeagronomin kombinonin mirë pasi të dy ishin goxha pijetarë.

Jo, më tha Mexhiti, Partia nuk e lë vetëm Kryetarin e Kooperativës, unë do të vij me ty.
Mirë hajde, i thashë, por me mua nuk të del gjë.
Po çke o ti, drekën e gjej vetë unë, tha ai.

Hypëm në veturën BÇ dhe shkuam fillimisht në Dobresh. U përshëndetëm me kooperativistët që punonin aty dhe për tu shkrirë me masat, siç thoshte Mexhiti, morëm edhe ne nga një kazmë dhe punuam nja një orë aty. Pastaj shkuam në Pëllumbas dhe kryem të njëjtin ritual. Më tej u nisëm për të shkuar edhe në frontin e tretë në Mushqeta. Kur kishim arritur në Fshatin Ibë dhe do të merrnim kthesën majtas për në Mushqeta Mexhiti na propozoi që të ndalonim pak në Ibë pasi do të takonte magazinierin e Kooperativës Sul Hasa.

Po mos na vono o Mexhit, i thashë, ora po shkon njëmbëdhjetë dhe ne nuk do të shkojmë në Mushqeta kur të ketë përfunduar aksioni.
Po aty e kam hallin edhe unë, tha Mexhiti, se ora po shkon njëmbëdhjetë dhe duhet menduar ku do të hamë drekën.
E ç`lidhje ka Sula me drekën tonë? i a ktheva unë.

Ka lidhje ka, tha Mexhiti, se ai Sula që thua ti Kryetar, është kushëriri im, është burrë i mirë dhe më ka thënë mua se “kam qejf të ma sjellësh një herë atë Kryetarin për drekë”, kështu që ne e njoftojmë Sulën dhe kur të mbarojmë punën tonë, drekën e kemi gati. Ndërkohë, pa pritur përgjigjen time, zbriti nga makina dhe u drejtua për nga magazina. Aty i thanë se Sulës i kishte dalë një punë dhe kishte ikur në Tiranë.
I doli huq ky plan Mexhitit dhe hyri shpejt në makinë.

Shoku Sekretar, thashë unë, drekën do ta hamë në restorant ne “Kafja e Xhafës”.
Po jo or burrë i dheut se s’na le Populli pa bukë neve, tha Sekretari.
Morëm xhaden përpjetë për në Mushqeta. Në anën e majtë të rrugës, në Stacionin e Autobusëve, Mexhiti kish vënë re se po priste një fshatar nga Mushqetaja, Xhafa, kështu që i foli shofer Zydiut, që ta ndalonte makinën.
Po pse na ndalon mo shoku Sekretar i tha Naimi, Shefi i Kuadrit.
Po mirë Kryetari, po edhe ti mo Naim nuk po më kupton? tha Mexhiti. Ja po ua shpjegoj të dyve: Ky Xhafa është dora jonë, neve po e marrim në veturë për në Mushqeta, ai do të kënaqet që Udhëheqja e Kooperativës e respektoi kaq shumë dhe patjetër që kur të zbresë nga vetura do të na falenderojë dhe do ta thotë atë fjalën magjike “urdhëroni për drekë nga shtëpia”.
Mexhiti hapi derën e veturës dhe e thirri Xhafën duke ia bërë me dorë që të afrohej.
Urdhëro shoku Sekretar,tha Xhafa dhe u afrua.

Për ty ndaluam, i tha Mexhiti, eja hypë në veturën e Kryetarit, mos prit autobusin se të çojmë ne në Mushqeta.
Shumë, shumë faleminderit shoku Sekretar por unë po pres autobusin për në Tiranë, u përgjigj Xhafa, i gëzuar për respektin që i bëri Sekretari.
Nisu Zyhdi shpejt, i tha Mexhiti shoferit dhe e mbylli derën e veturës me inat.
Unë fillova të qeshja me Mexhitin se i dështoi edhe kjo përpjekje e dytë.

Duro o shoku Kryetar duro, më tha, se komunistët janë të vendosur që objektivat që i venë vetes t’i realizojnë deri në fund.
Mbërritëm në Qendrën e Sektorit Mushqeta. Zbritëm nga makina dhe po bëheshim gati për tu nisur më këmbë për tek vendi ku bëhej aksioni. “Hani i Keçit” i thoshin vendit ku do të shkonim dhe ishte nja treçerek ore larg. Kishte filluar një vesë shiu dhe Mexhiti po shikonte nga këpucët gjysma që kishte veshur. Ishte në hall se si do t’i çante ato baltra por ja që në atë moment ja befi aty Veterineri i Sektorit, Ramiz Lika.Të parën gjë që pa Mexhiti tek Ramizi ishin çizmet e gomës që kish veshur ai.

Po ti Ramiz, iu turr Mexhiti me zë qortues, pse sillesh këtej, pse nuk ke shkuar në aksion?
Po..po..unë shoku Se..sekretar ii..isha në aksion por më la..lajmëruan që të vij këtu në ma..magazinë pasi ba..barinjtë kanë sje..sjellë dy keca të therur dhe unë duhet të lë..lëshoj ra..raportin ve..veterinar për ko..konsumin e miiishit…dhe Ramizit të shkretë po i merrej goja pasi Sekretari dukej i inatosur.
Pa t’i shikojmë njëherë ku janë ato kecat, tha Mexhiti dhe hyri bashkë me Ramizin në magazinë. Nuk i pëlqeu aq mishi dhe i u drejtua Ramizit përsëri me inat: Po mirë, pse kanë ngordhur këto keca, kush e ka përgjegjësinë?
Po.. po jo shoku Sekretar nu..nuk kanë ngordhur, ato ka..kanë dalë pak të do..dobët nga dimri dhe u..unë e dha..dhashë u..urdhërin për t’i therur.
Domethënë se ky mish është i mirë thua ti, ë..?
I mirë është shoku Sekretar, u përgjigj Ramizi, ne do ta peshojmë tani dhe do ta çojmë për shitje në Dyqanin e Kooperativës.
Po ti e merr për shtëpinë tënde?
Po shoku Sekretar, u përgjigj Ramizi, i cili tani ishte më i qetë pasi edhe Sekretari ishte zbutur.
Po mirë atëhere bli në dyqan nja dy-tre kile dhe çoje në shtëpi pasi pas dy orësh do të vij unë me Kryetarin dhe Shefin e Kuadrit për drekë dhe ta provojmë konkretisht se sa të drejtë ke për këto që thua.
Në këtë kohë, me që Mexhiti po na vononte, hyra dhe unë me Naimin në magazinë.
Po hë mo Mexhit, i thashë, do të nisemi apo jo?
Po do të nisemi o Kryetar por ja po na vonon ky Ramizi se kërkon që pas aksionit ne t’i shkojmë për drekë, se thotë që ka një raki të mirë.
Ramizi i gjorë u vu para faktit të kryer, s’kishte nga ja mbante, shikonte njëherë nga Mexhiti njëherë nga unë dhe vetëm qeshte.
E mo Kryetar, të thashë unë që Populli na pret me gëzim neve, tha Mexhiti, dhe iu drejtua përsëri Ramizit:
O Ramiz; s’të kam pyetur ndonjëherë, ç’numër e ke këmbën ti?
Ku ta dinte Ramizi i shkretë se ku i rrifte Mexhitit, prandaj i habitur ja dha përgjigjen:
E po, dyzet e kam o Sekretar.
Të lumtë, tamam këmbën e Sekretarit paske. Tani hiqi ato çizmet dhe ke nderin dhe fatin që të veshësh këpucët e Sekretarit.
Në moment u bë këmbimi, Mexhiti i veshi çizmet dhe tha: Tani nisemi o Kryetar se jemi në rregull, shikoi orën dhe përsëri iu drejtua Ramizit: Dëgjo Ramiz; ora është dymbëdhjetë, nga ora dy e gjysëm ne do të jemi tek shtëpia jote që të të kthejmë çizmet. Burri lidhet me fjalë, unë jam korrekt, nuk t’i mbaj asnjë minutë më tepër çizmet, hajt mirë u pafshim.
Mirëardhshi shoku Sekretar, u përgjigj Ramizi me zë të ulur, tani nuk po qeshte më pasi kish filluar t’i vinte mendja vërdallë se si të përgatiste drekën.
Dale mo dale, i tha Mexhiti, neve jemi tre tani por kur të kthehemi nuk e dijmë sa do të bëhemi prandaj mendohu mirë, që ta nderosh veten prejua kokën edhe nja dy pulave.

Ne “Hani i Keçit” punuam nja një orë bashkë me aksionistët. Në orën dy përfundoi aksioni dhe u nisëm për në fshat. Rrugës së kthimit na shoqëronte Brigadieri i Mushqetasë, Xhemal Lika. Kur arritëm afër shtëpisë së tij ai na ftoi megjithë zemër t’i shkonim në shtëpi.
Jo, i tha Mexhiti, këtë radhë do të të çojmë ne për drekë në një vend.
Ku? Pyeti Xhemali.
Në shtëpinë e t’yt vëllai, Ramizit, tha Mexhiti dhe filloi t’ia shpjegonte historinë.
A ç’ja paski bërë mirë atij byrazerit tim se është një çikë koprac ai, tha Xhemali dhe duke qeshur u drejtuam të katër për nga Shtëpia e Ramizit.
….

(Duke shkruar këtë tregim modest e të sinqertë, kujtoj me mall shokun e mikun tim të mirë, të ndjerin Mexhit Kullolli. Ishte gojëëmbël, ishte gazmor e shakator, ishte një Tirons Babaxhan që, me shokë e më miq, i pëlqente dhe rakia, por rob më të drejtë e të ndershëm s’mund të bënte Perëndia).

Kadri Kadiu.
Denver Tetor 2014.

loading...

Komento!

loading...