Home / POEZI / Cikël poetik nga Ermentila Guci
loading...

Cikël poetik nga Ermentila Guci

CIKËL POETIK NGA ERMENTILA GUCI

Udhëkryqet

Hapa të cojnë diku larg
Dikë lë pas ,e dikë bën bashkudhetar
Fytyra të qeshura, të heshtura,të trishta, pajetë
Të parakalojnë përpara si refleç
Endesh midis turmës në kërkim
Të fatit,,, ëndrres apo diçkaje pakuptim
Pyetje ,enigma antiteza të vinë në mëndje
Pastaj mbëshillen me misterin e jetës në kërkim
Thua vallë lumturia të jetë
Një thesar që askush nuk e di ku ndodhet..
Mbyll sytë e pyet zemën
Të tregoj udëhkryqet e jetës…
Por zemra nuk tregon
Heshtja e saj shijën e hidhur pas lë……
Udhëkryqet e jetës nuk tregohen
çdo ditë ne disa nga ato përjetojmë

Kujtimet

Imazhe që flasin
Imazhe që heshtin
Imazhe që vrasin
Janë kujtimet…..
Kujtimet kohën pas kthejnë
Moment të bukura përsëri ti rikojtojmë
Emocione të ndryshe përjetojmë
Në portën e kujtimeve
Ritakojmë momentet me miqtë,personat e dashurë
Me ata që janë e nuk jetojnë më….
Dozën e mallit e shuajmë ndopak
E pse kujtimi është vetë breng e malll

MëRIA

Fjalë që u ngatëruanë
Diçka midis neve të dyve u prish
Buzëqeshjen ty ta mohova
Zemrën time me fjalët e tua ma trazove
Shikime që largohen tej syve që shihen
Shpirtra të mërzitura larg rrinë
Presin një buzëqeshje që njeri të harroj
Fjalët që u thanë e mëria midis nesh ra
Pres të vish ti tek mua
E’ të më thuash me fal
Falje pa bër g jë për të’ më kerkuar
Por ideja që ti vjen e m a thua më bën të lumtur
Fjalët mpleksen e krijohen keqkuptime
Ndajnë mendime e lendojnë zemrat
Lindin mëri që hidhëron pak shpirtrat
Pastaj buzëqeshja rilind përsëri tek potret e dashuruar
Mëria ime për ty është dicka kalimtare
Ty të dhëmb zemr a kur zbehet fytyra ime
Me dashurinë tënde ti me tregon
Në dashuri mëria nuk shkon…..

ASNJÉHERÉ

Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
që gjithë dashurinë e njerzve në një ditë
Kur kemi më shumë nevoj nuk do të kemi më aty…
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
Se në jetë dikush nga miqtë
do të iki shumë shpejtë
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
Se një ditë duhet të japësh jetën tënde
Për të shpëtuar jetën e dikujt tjetër
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
dashurin e jetës
Ta humbasim për ironi të fatit
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
Se në jetë do të mbetësh skllav
I vetmisë dhe I varfëris
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
dashuria mund të bëhet

Vdekja jonë
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
Në jetë papritur të mësosh
Ç’farë është të humbash n jë fëmije
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
në jetë ndodh
Që ëndrrat do të thyhen
Asnjëherë nuk na shkon në mëndje
një nga këto gjëra mund të na ndodh neve
Por mendojmë se dikush tjetër I përjeton
Asnjëherë pa ditur që jeta
Rezervon një veshje dhimbje për të gjithë
Pavarësishtë dozës që u ofrohet…..

Shiu

Pikat e shiut, pikë-pikë
Rrëshkaqin mbi gjithcka
Disa I zgjon nga gjum,i,t,’ë tjerë bien në shtratin e melankolise
Në kërkim të emocioneve,,kujtimeve,,harresave
Mendime që të mbërrthejnë
Tek shiu që të prek në shpirt
Mendon të kuptosh gjendjen tënde
Me atë që ndodh në natyrë
Mbështetur diku mbledh vetën
Ndjen ftohtësin që të puth
Mungesa e dikujt të bën të qash bashkë me shiun
Shiu valëzon me lotët,me ftohtësinë e shpirtit përplasen
Shiu bie, mendimet ecin
Gjithcka I ngjason një bashkëbisedimi
Midis kohës reale dhe gjëndjes shpirterore
Tek luajnë sëbashku melodineë e jetës….

Emrin Tënd
Eci në të njejtën rrugë
Dora jote në supin tim mungon
Mendimet vinë e më prekin
Orët e kujtimeve thërrasin
Në shpirtin tim emocionet vrasin
Duke formuar në çast emrin tënd

Takimi

Buzëqeshje,pësrhëndetje,përqafime….
Shenjat e para të një takimii
Varet që kë takon
Një emocion të fortë ti dhurosh
Qëndrime të lëna pezull
Në pritje të dickaje
Lëvizje plotë ankth
Takimi vazhdone te jetë përseri pranë
Takimi të jep emocion
Gjërat që t’i nuk I pret ndodhin
Notat e një historie lë shenja
Mbi vendin që ndodhi takimi
Takimi një histori prej tij mund të lind
Një histori tjetër mund të vdes,një tjeëer histori në ajër të ngelet…
Takimi një ngjarje si pa rëndesi
Ndonjherë nuk kujtohemi ku ka ndodhur….
Dhembjet e shpirtit
Jemi këtu- atje
Qënie të mbushura me ndjenja
Endemi i mes gjithckaje ,gjëndemi në vetmi
Gjithçka rreth nesh ngjyra të forta dominojnë
Zgjatim duartë për ti prekur e për t’ ndjer
Thjeshtë si nuanca që lë gjurmë në shpirtin tonë
Dhembjet e shpirtit, fortunë e jetës
Dikush ngre velat e noton në dallgët e jetës
Te tjerët mbytën në betëjn me jetën
Shpirti vëlon nga dhimbja
Me zë pa zë,,ai ulërin
Pret ndihmeë pë r jetuar sërisht
Në jetën e mbushur me gjëmba
Që të tjetërsojnë e pse nuk shihen ndonjherë
Por mblidhen pak e nga pak
Deri sa humbet besim tek jeta
Veç kalojnë kohën me dhëmbjen e shpirtit
Që të sillet si dhurat e hdhur
Me mbishkrim ‘k y jam fat jot!’!

Jetimi

I mbledhur diku në një qoshe
Ka hedhur tutje gjithcka
Zgjatë duartë diku
Gështrinjtë që I dridhen kërkon diçka që I mungon
Peshpërit emrin;;Babi’’ si një melodi t rishtuese
Thirrjet bëhen më të forta babiiii
Askush nuk thotë- bir jam ketu
Zemra e tij dicka ndjeu
Nga syckat e vegjëll lotët siç I rrodhën
Dora e nënës fytyrën e tij ledhatoi
E lotët e tij I puthi me dhembje
Biri im,,- e di që të dhëmb
Tani, më pas , e deri sa të jesh gjallë
Për babin tënd shumë malli do të marrë
Fytyrën e tij; nga syte e tu me qumësht
ti do të kujtosh me shumë dashuri
Jetës asnjherë nuk e dimë si do te na perfundoj
Zemra e mamit ,ti do t’ë rritesh…
Duke dashur BABIN vecç në potret
E të gdhendur në zemër
Sa herë që fëmijtë e tjerë të thërrasin babi
Ti do të vesh dorën në zemrën e vogël
E ai nga qielli do të jetë gjithmonë me ty
E pse nuk e prek dot
Ai gjithmonë do të kujdese t pëe ty
Nuk harrohet dhe jetohet mirë
Ky fat I trishtë që të troket
Në derë që të jesh një femije jetim

Rini e Prerë

Hapa që nçitojnë pa patur frikë
ëndrra që thurren pa patur dyshim
Ndjenja që jetojnë mbi tokë
Ku dashuria është ndjenja më e fortë
Rinia fjalë e bukure kur e dëgjon
Brenda saj mbartin shumë kujtime kur ecim para në kohë
Dikush rini nuk e gezoi,,mozaikun e ndjenjave
Vdekja me vete e mori,pa patur mëshirë ndaj jetës
Hapat ndalen në një rrugë të shkurër,,;
kur në faktë duhet te ishte e gjatë…
Buzëqeshje që fiken,kur lumturia ishte pjesë e saj…

ëndrra ëe ngeëen si t,illa pa patur realizim në kohë
Mendime të pashprehura ,me mendimin që kishte ende kohë
Po r koha nuk kishte koheë për të
Emocione,,dashuri,shpresa ,brenga mbetën peng të kohës
Iku e mori si mbeëhtjel l më, të çmuar për të ruajtur ëndrrat
Rinin e tij ,dukei thënë baltës me mua k e shumë punë….
Kam freskin dhe forcen e deshiren e jetes
E pse me vodhe shume s hpejt prej saj
Duke më prerë rinin në mes
Duke lënë një ënderr p udhëtarin që kujdeset për ta jetuar atë….

 

zgjodhi:Shaban Cakolli

loading...

Komento!

loading...