Home / POEZI / Altari i Lotit
loading...

Altari i Lotit

ALTARI I LOTIT

Loti del nga sytë
por buron nga zemra.
vargu del nga shpirti,
por at’ e pjell mendja.
&
Me rrënjët nga gjaku,
loti rjedh në faqe,
vargun e nxjer truri,
margaritar në molusqe.
&
C’të jetë derdhja e lotit ,
çelës mister pa mbarim,
sytë nga qepa kullojnë lot,
jo si lotë kur qeshim ?!
&
Trimat nuk lotojnë,
s’kanë burime derti,
lotèt e nënave lumë,
me to mbushet deti.
&
Nga gëzimi kur lind bebja,
para se të shohë botën,
të qarrat, tingujt e para,
syçkë mbyllur nxjerr lotë..
&
Në vdekje njeriun e qajnë,
s’e ngrenë dot mbi tokë,
veç emrit dhe hirit mbetet,
qajnë strehët, derdhin lotë.
&
Bari kur është me vesë,
s’nxjer ujin, pra derdh lotë,
në qiell kur del ylberi,
rrezet ngjyrosen me lotë.
&
Keni dëgjuar kur thonë,
kur vdes njeri e bie shiu,
qielli qan si për të zonë,
ishte i mirë,shpirt njeriu.
&
Kapi një peshk në det,
qante si femijë, lotonte
e puthi, e lëshoi në ujë,
në botën e lotëve t’notonte.
&
Siç rjedhin shkrojnat në letër,
nga kazani musht del rakia,
nga zjarri i shpirti të poetit,
pika-loti fjalët e dashuria.
&
Poezitë perla kur lexojmë,
penat gërvishtin e vajtojnë,
minierë ari monumenti i lotit,
lotë mjalti të ngrira pikojnë…

Luan Kalana

loading...

Komento!

loading...